SIRADAN BİR SÜPER KAHRAMAN'IN MACERALARI

Adamlar ve kadınlar. Adamlar, koltuklarda kasılıyor, üstünde ceket olan ve masanın jönü olduğu belli olan, elinde arabasının anahtarını sallıyor. İki kadın var, aslında çocuktu dün, ama öyle büyümüşler ki sandalyelerinden taşıyorlar. Reklamlarda gördüğüm mutlu elitler bunlar, bankaların exclusive kartlarına talip, metalik gri insanlar. Adamlar, maç izliyorlar. Nasıl izlemek gerekiyorsa öyle. Bacak bacak üstüne, kaçan golde belli bir üzülme şekli ile. Kadınlar, onları izliyorlar, sanırım, benim hissetiğim mükemmellik duygusunu hissediyorlar bu resimde. Tek farkla, ben iğreniyorum, kocaman saatli kocaman insanlardan.

Reality show'ları yaygınlaştıran, hayat'ımıza değil, gözümüze sokan program'ın orijinal adı neydi? "Big Brother". 1984'ün geldiğini müjdeliyordu, insan'ın düşünmek yerine, verileni almaya hazır hale geldiğini, o acımasız ve görünmez prangaların, bizi ekrana bağlayacağını. Orwell haklıydı, bundan sonra meta'ya tapan insan, kendini yeni ve sözde tanrının peygamberi sanan "medya" ,o aşağılık, ne söylerse dinliyor. Büyük birader belki bir değil, ama amaçları bir. Aptallardan kurulu bir ordu'ya insan isteklerinin sonsuz olduğunu söylediler, o bizdik ve inandık, onların bankalarından aldığımız paraları, "mutlu" olmak için, onlara harcadık, para'nın marjinal faydası azalmazdı, daha çok kazandık, kendi'miz için. Kendimizi özel hissetmek için. Onlar, sattılar. Çanta, telefon, gözlük, çakmak, bir şişe suyu on dolar'a aldık, beş kurup etmez şeylere, statü sembolü diye taptık. Sonra beynimizi incelediler, reklamveren'leri ma...