Ana içeriğe atla

A New Way

1:

I used to write in Turkish all my life until today and -glad to god- I did it well. But Turkish is not enough today. It's not a linguistic problem, actually I can't describe it as a problem. If I could write in Turkish, it would be easy. We called it on Turkish as "ince mesele". I can translate it as "kind issue" or "precious issue" however, I understand that it will be harder than I thought.

Describe of those days is hard, but silence is harder than. I'm trying to do my best.

I felt aimless and  I've spent all days without a reason for few months before you. There was no need for more words, I'd written all that I would. I thought and I was wrong.

"Слава богу!"

I like you very much. I don't need any images or metaphors, words are useless to describe my days with you, because it's simple and also mighty as water. It's meaningful as is.

I wrote "my days with you", it is not wrong. You are far away from me for today, but it does not matter. When you write me something, there is no one except you. I do like you very much.

2:

I wrote about unhappiness with metaphors rest of my life, but it's enough. I'm very happy with you. Happiness is a new word on my new way.  I've been glad to god every night before sleep when I remember you. I sink into sleep with a smile. I wake up as a grateful man. I'm not a hope seller, nor a hope monger. I am only a cat on your head. (Cat is not a metaphor anymore.)

I'm not a fortune teller. Tomorrow will be better than today when we'll be together and I believe all that I've written since the first day.

3:

A is the first letter of my new alphabet like as almost all alphabets. I begin to live again, write again. I start to write again in English as far as I can for only one reason.

So glad I have you, my dear Alina.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Burada

“ eski bir şarkı belki bir şiir ” İzmir’in ayazında evvelki yazgılardan ismimi sildim seni tanıdım ama hatırlayamadım senlerin içinde seni ayıramadım İzmir’de ısıtmaz güneş yanımda azalırken bir çınarın gölgesi karşımda cumartesinin eksiği karagöz oyunlarının gölgesi çelebinin rüyası hezârfenin düşüşü hacıvatın kibirli sessizliği birinci yalnızlığımdan arda kalan yeni veliahtların masaya düşen gölgesi şairlerin eski ahitleri cümle hataların güncesi benim yarınım benim dünüm yanaklarım bileytaşı temel temelsiz direklararası böyle yıkılmaz (yalnız bu şarkı kırmızıdır çabuk çarpar şimdiden şehla bakıyor gözlerin) İzmir şehrim işim resim yazmaktır Sen miydin belkahveden bir yazıyla indiğim senin yüzünden seninle gözlerin sizli tafsilatını bilmiyorum tanrım bilir taksiratımı ve sakallarımı ben hatıralara inanmıyorum barikatlara ve dağlara da amentüsü inkar olan o kadın sen miydin belma sebil miydi eski birşey maalesef aklımda hergün hakikat şarkısının eksik notası (Dün bir gün seni de gördü...

Şemsiyeci üçlemesinin hikâyesi.

Havada, Paris'te ve İzmir'de üç şiir yazdım ve bunları yayınladım. Şiir yazdım demek de lafın gelişi, şiir karaladım; pek tabii ki, eksik şiirler bunlar. Olmamış, ham! Çünkü evvela, aceleyle yazdım ve öylece yayınladım. Neredeyse çalakalem. Böyle şiir mi olur? Olmaz olsun.  Kendimi zaten, " yarım kalan öykülerin yazarı,  olmamış şiirlerin şairi  ve makina imalatçısı " olarak tanımlıyorum. Yazdığım ve yaşadığım bir çok öykü yarım kaldı hayatımda, şiirlerim daima olmamış ve olmasını da pek umursamıyorum açıkçası ve en nihayetinde makine imalatçısı bir sanayiciyim. Bu yüzden şemsiyeci şiirleri diyorum bunlara. Hikâye meşhur; bir şemsiye tamircisi, yazmış olduğu şiirleri incelemesi için Shakespeare’e gönderdiğinde, ünlü yazarın cevabı şu olur: “Dostum siz şemsiye yapın, hep şemsiye yapın, sadece şemsiye yapın.” Ben de bu defa bir sanayici olarak şiir yazmaya giriştim ve o hevesli şemsiyeciden çok da farklı görmüyorum kendimi. Hem Aziz Nesin'in dehşetli isabetin...

Bir cumartesinin umudu.

Canbaz, gül ile diken arasında âli cengiz bir cesaretle dolanıyordu. Gözlerinde başka bir yarının ümidi dolanıyordu. Dili dolanıyordu, aklı dolanıyordu. Şehirler, şehirlere dolanıyordu. Şehir şehir dolaşırken, şarabın ateşiyle hoş iki başın, baş başa bir fotoğrafı aklında dolanıyordu. Bir cumartesinin umudu dilinde dolanıyordu canbazın. Canbaza dikkatle bakanlar; onun gözlerinde çözülmeyi bekleyen bir yumak gördüler. (9 Temmuz 2024, 20:30, Taksim Gezi Parkı)