Güzyazı.

yazdan güze bir günde düştük, eylül sonlarındaydık. yazılarımın üzerinde dans edilirken, şiir okuyan kadınları izliyordum yaz sonunda ve sonrasında güz geldi işte ve (evet) "eylül de toparlandı gitti işte"-

güz bahar yarısıdır yazabilirim, güz bahar yarasıdır yazabilirim, yazmasını biliyorum çünkü sevdim ve sevilmedim. ben bu mevsimde hiç durmadan yazabilirim, aklımda binlerce kelime ve alnımda bir yazıyla beraber kelimelerle dansederim ve (evet evet) "mavi huydur bende"-

"ben dansetmesini bilmem" yazdığımda yıl sıfır altıydı, "kapılar çarpılmaktan yoruldu" da yazmıştım ve son bir dans yerine bir keşkeyle kalakalmıştım. o günden bugüne değin, dere tepe düz gittim ve keşkelerime keşkeler ekledim.

bir dize eksik, bir dize fazla: "İnsan anılarıdır/ beni unutma"

her yoksunluğumun birer bıçak gibi beni kestiği bu sokağı biliyorum. adını kendim yazıyorum. yenieski sokağı. kime sorarsanız gösterir şimdi irlandasızlığını içimdeki sızının. henüz bir durağı yok, yolunu bile yeni yazıyorum. üzerine bir gök dikeceğim sonra. kim yazmıştı "görmeye gelir misin benimle göğünyüzüne/ yeryüzünde olmayan bir çiçek rengini" diye ve geçmez bir güz gelmişken geri, keşke bir kaldırım taşı olsaydım yazıyorum.

"İnsan acılarıdır/ beni avutma"