Ana içeriğe atla

Memleket, dünya ve mendil.

Dünya hassas kalpler için bir cehennemdir, yazmış şairin biri, bana öyle dediler. İnsan bunu yazınca şair oluyor, dedim kendi kendime. Sahiden yazmış mıdır şair bunu, bilmiyorum. O yazmasa da yazılmış artık, bunu biliyorum. Bunu yazan her kimse şairdir, yazıyorum kendi kendime.


Nâzım, “bu cennet bu cehennem bizim” yazmış memleketimiz için, ki son zamanlarda hep cehennem yaşıyoruz. Güneyi yanarken kuzeyi su altında, bir tuhaf zamandayız. Bir ağaç için için yanarken, bir şehir sular altından çıkarken, heykeltraş olmalıyız bu memlekette, bu dünyada yaşamak için. Memleket cehennem, dünya cehennem, ama biz içinden bir cennet oymalıyız kendimize. Cehennemden cennet oymak değil midir zaten şiir? Şair olmalıyız. Şair olamayız. Şiir yaşamalıyız.  Bu dünyayı bir şiir gibi yaşamalıyız, yazıyorum. Zaten herkes yazmıştır.  Bunu yazan her kimse delidir, yazıyorum kendime.


Sürekli kanıyor bir yanımız. Yalan, baskı, yangın, sel, ölüm; mendil bile kanıyor bu memlekette.  Bu dünya bizim için değil. “Ben bu dünyayı tanımadım ve sevmedim” yazmıştı bir adam bir kaç yıl önce, sahi bunu yazan her kimse o bir şiir değil miydi?

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kederli bir öğleden önce.

Adamın biri bir gün evden bakkala gitmek için sabah 7:47’de çıktı. Her şey yolunda gitse, ekmeğini alıp herhalde 8:05, bilemedin 8:15’te evde olacaktı. Olmadı. Eve döndüğünde saat gece on ikiyi çoktan geçmişti. Bakkaldan eve niye böylece geç döndüğünü de konu komşudan kimse merak etmedi. Kimse farkına bile varmadı, ama yine de o gün Nitat İnibat bakkaldan evine üç dakikalık yolu on altı, on yedi saatte dönebildi. Nitat bey, sabah kalktı, çayın suyunu koydu, üstüne dem attı, rahmetli babasından öğrendiği üzere iki parmak suyla soğuk demlemesini yaptı. Neyse ki daima temkinli bir adam olduğundan, evden çıkarken her ne olursa olsun ocağın altını kapatırdı. Yine kapattı. Pijamasının üstüne ceketini giydi. Cebine üç beş kuruş para aldı, bir de kimliğini aldı. Acaba fazla mı temkinliydi, ya da eve biraz geç ve zor döneceği içine mi doğmuştu? Yoksa Nitat beyin bu hazırlığının nedeni en başından ne yapacağını biliyor olması mıydı? Nitat bey ne yaptı? Kararlı adımlarla bakkala yürüdü. Kimsenin

Bir yenilgi hikâyesi.

" Kaybedince daha çok seveceksin. " Bu babalar gününde, babamı yitirdikten sonra ilk babalar günümde; sosyal medyada babamın bir fotoğrafıyla bereber, şu satırlarla başlayan kısacık bir yazı paylaşmıştım: " Bir kimsenin değerini, aslında ancak yokluğunda anlayabiliyoruz, demişti bir misafirim geçen gün. Öyleymiş. 11 mayıstan beri her gün, saat 02:59’dan itibaren her dakika, hemşire “gelin” diye çağırdığından beri her an bunu santim santim, milim milim anladım ve yine de bunu bir yerde idrak edemiyorum herhalde. " 12 ağustos akşamı, uzunca bir aranın ardından yine tribündeydim. Aranın nedeni de babamdı zaten, onun grip bile olmaması lazımdı, biz de elimizden geldiğince dikkat etmiştik. Pek tabii, keşke babam burada olsaydı da tribünlere hiç dönemeseydim. Elden ne gelir, takdiri ilahi gerçekleşmişti işte. Babam vefat etmişti ve ben tribündeydim. Altay hikâyemin tam içinde değildi babam, ben babadan oğula taraftar değilim, babam benim çocukluğumda futbolla tamamen ilgi

sürgününü yitiren bir şairin ardından.

ey en eski kuytulara saklanan çocuk sevgilerinin aleniliği, en derin kuyuların karıncalanan karanlığı, ses uyumları, bıçaklar ve bütün balkonlar; bir şairin arkasından ne kalır? ey en büyük adamların ayakkabıları, koca binaların camekanları, en derin korkulardan fışkıran öfke, kulak aşinalığı, kılıçlar ve bütün kadınlar; bir şairin arkasından kim kalır? kendi makus talihini makaslarla kesen terzilerdir şairler ve hep büyük konuşur, her zaman büyük ölürler. *