Bizim köyün delisi.

Efendim sizden iyi olmasın, bizim köyün bir delisi vardı, camide, kahvehanede, köyün meydanında mendilini çıkarır, sallar, oynardı. 

Ne var ki, köylüler bu deliyi çok sever, her yaptığını da hoş görürdü. Değil mi ya bizim köyün delisiydi, uyarmaya kalkana da engel olurlardı. Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar, diye boşuna dememişler. “Canım kardeşim, camide mendil sallanmaz” demeye görsün biri, cemaatten üç beş kişi üstüne çullanırdı. Kibar bir uyarıya dahi tahammülleri yoktu, deliyi korurken bizim köylüler deliden daha deli oluyordu. Deliye dur demeye korkar olmuştu aklı başında üç beş kişi de, "köyünüz de, deliniz de sizin olsun" deyip susuyorlar, ya da imkanları varsa köyü terk ediyorlardı.

Deli de dur denmeyince iyice azıtıyordu. Her yaptığını takdir eden köylülerin arasında, yarım aklını da kullanmaya gerek duymuyordu. Camide kürsüye çıkmaya, kahvede masalarda tepinmeye, köyün parkını sahiplenmeye başlamıştı. "Rahmetli paşa dedem imamdır" deyip de kılmaktan muaf olduğu namazı bir de kıldırmaya kalkıyordu. Cemaat ses etmiyordu, "delinin kıldırdığı namaz daha makbuldür" diye de rivayet çıkarmıştı üstelik köyün içinden bir hazretleri. Surelerden hatırladıklarıyla kıldırdığı yarım yamalak namazın sonunda bir de göbek atmaya başlayınca, delinin cezbeye geldiğini düşünen cemaat coşkuyla hüngür hüngür ağlıyordu.

Deli işte, çocukların oynadığı parka “burası rahmetli paşa dedemindir” diyerek kimseyi yanaştırmıyordu. "Aman deli, yapma deli" demeye kalkınca birileri, hemen susturuluyordu. Deli de elinde sopayla gençleri, çocukları parktan kovalıyordu.

"Bizim köyün delisi diğer delilere benzemez, dünyanın en akıllı delisidir" diyenler, deliyi veli sanıp da yaptıklarında gizli bir keramet arayanlar, "bu deli bize Allahın bir lütfudur" diye coşkuyla alkış tutanlar arasında, deli de kendini bir şey sanmaya başlamıştı, ama ne olduğunu bir türlü kestiremiyordu.

Bir gün deli, köylüleri meydanda toplayıp, caminin tepesinden üzerlerine işediğinde, delinin bu üstün kerametine şaşıran köylüler berekettir diye alkışlamışlardı.

Canım efendim, bu delinin marifetleri saymakla bitmez de, ben yazmaya yoruluyorum. Zaten mübarek bereketini köylülerle paylaştıktan sonra, bizim köyde deliye deli demek de yasaklandı. Kendisi, deli hazretleri kuddise sirruhu diye anılmaktadır.